Пяты выпуск BISS Trends (снежань 2010 г. - люты 2011 г.)

Пасля 19 снежня для аналітычнай супольнасці Беларусі існуе два галоўныя пытанні: «што гэта было?» і «што зараз з гэтым рабіць?».

Адказваючы на першае, не будзем у чарговы раз пералічваць версіі, адзначым толькі, што Лукашэнка, жадаючы захаваць уладу любой цаной і пры гэтым шчыра атаясамляючы сябе з дзяржавай, патрапіў у пастку. Адчуўшы сябе падманутым, ён даў штуршок хвалі рэпрэсіяў, якая можа прывесці да непрадбачаных наступстваў у выглядзе палярызацыі грамадства, расколу ў палітычнай эліце і канчатковага фарміравання пратэстнага электарату. І ўсё гэта адбываецца на фоне надыходзячага эканамічнага крызісу, што робіць сітуацыю больш небяспечнай для ўлады.

Што рабіць далей? У далейшых публікацыях BISS будуць меркаванні і прапановы экспертаў, прагнозы, варыянты развіцця падзей. А цяпер прадстаўляем вашай увазе чарговы маніторынг пяці асноўных трэндаў, змены ў якіх адсочваюцца намі на працягу месяцаў.

Падзеі, якія адбыліся 19 снежня, змянілі кожны з назіраных намі трэндаў.

У галіне палітыкі мы бачым поўную адмову ад працэсу лібералізацыі і татальную зачыстку палітычнага поля. У краіне зноў з'явіліся палітвязні, а ператрусы, допыты і арышты сталі масавымі з'явамі. Хутчэй за ўсё спачатку з іх дапамогай планавалася атрымаць інфармацыю аб планах і крыніцах фінансавання беларускай апазіцыі, але на гэтым машына рэпрэсій не спынілася.

У галіне эканамічнай лібералізацыі назіраецца адсутнасць прагрэсу ці мінімальны прагрэс, звязаны з экстранай спробай улады справіцца з дысбалансамі у макраэканоміцы. Пры гэтым эканамічныя рэформы максімальна адвязваюцца ад палітыкі: улада, як звычайна, ідзе толькі на тыя меры, якія не пагражаюць захаванню сацыяльна-эканамічнай мадэлі.

У сферы якасці кіравання і вяршэнства законнасці адсутнічае які-небудзь прагрэс, мы бачым толькі паўсюднае прымяненне выбарачнага, кропкавага «правасуддзя».

У геапалітычным плане маятнік беларускай палітыкі застыў у крайнім усходнім кірунку. Краіна часова патрапіла ў поле прыцягнення Расіі, а адносіны з Захадам ледзь не самыя дрэнныя за ўсю гісторыю незалежнай Беларусі.

Нарэшце, апошні вектар — культурная палітыка, павінна нейтралізаваць і ў пэўным сэнсе кампенсаваць адкрыта непапулярныя меры, якія прымяняюцца ў іншых сферах дзяржаўнага кіравання. У гэтай галіне назіраецца «стагнацыйная лібералізацыя і беларусізацыя па рэшткавым прынцыпе».

Чытаць маніторынг цалкам.